Ruski nobelovci (I dio) – Ivan Aleksejevič Bunjin

Ruski nobelovci (I dio) – Ivan Aleksejevič Bunjin

Ruski nobelovci (I dio) – Ivan Aleksejevič Bunjin

Ivan Aleksejevič Bunjin (rus. Ива́н Алексе́евич Бу́нин) bio je ruski pripovjedač i pjesnik. Počeo je kao pjesnik duboko doživljenog ruskog pejzaža, nastavljajući tradiciju ruske lirike iz sredine 19. vijeka. U prozi je obrađivao propadanje plemstva i njegove kulture u tradiciji Turgenjeva i Lava Tolstoja, a u malom žanru ugledao se na Čehova. Emigrirao je 1919. godine i u tom periodu vratio se uspomenama i tami propadanja i plemstva.

Bio je izvanredan stilista, u strogim ritmovima i originalnim metaforama ostvario je plastičnu fakturu stiha i prozne rečenice. Nobelovu nagradu za književnost dobio je 1933. godine.

Ivan Bunjin je za Nobelovu nagradu prvi put nominovan još 1922. (kandidovao ga je Romen Rolan), ali 1923. nagradu je dobio irski pisac Vilijam Batler Jits. Sljedećih godina ruski pisci-emigranti kandidovali su i dalje Bunjina, i ruski pisac je na kraju dobio nagradu 10. novembra 1933. godine.

Njegova najpoznatija djela koja vam preporučujemo da pročitate:

  • „Selo“,
  • „Gospodin iz San Franciska“,
  • „Suhodol“,
  • „Mitjina ljubav“,
  • „Život Arsenjeva“,
  • „Lijep život“,
  • „Antonovske jabuke“,
  • memoari „Uspomene“.